horizon

Yine başlangıçlar…

Nereden başlamalı bilmiyorum yine yazıya. Yine en iyisi, yazmayı unuttuğum veya vaktim olmadığı anlardan başlayayım.

 

Evet uzun zamandır yazamıyorum çünkü yine köklü bir değişiklik içerisindeyim. Her ne kadar istemesem de, geçtiğimiz sene benim için “acı” ve “hayal kırıklığı” olarak başkentlik yapmış Ankara’dan bir çabuk telaş ve soluk ile ayrıldım. Artık bu lanet olası şehir İstanbuldayım. Hayatım 10 günde hiç değişemeyeceği kadar değişti ilk önce, yeni bir ev, yeni bir iş, yeni bir hayat. Sadece kendi ayak seslerim ile yankılanan bir dört duvarı, zamanında hayallerini kurduğum(belki de kurduğumuz) şekilde döşemeye çalıştım. Güzel de oldu sanki. Dışarısı her ne kadar soğuk olsa da, içimdeki kendime olan sevgim ile donattım evi öncelikle. Eşyalarım henüz gelmemiş olsa da, sanırım “bana ait” olmanın verdiği sıcaklık yetti. Oturdum, kokladım, dinledim. Kendi kararlarım, kendi hayatım, kendi çilelerimle yine.

 

 

DSC_2366 DSC_2367

 

Yine o tanıdık 8-5 koşuşturmacayı yaşıyorum uzun zamandır. Ancak son 4 günüm. Bitmek üzere. Akşamları geldiğimde yorgun bitkin olmama rağmen, oturdum tek tek mobilyaları kurdum =)[Tabii birçok mobilyamı kürkçü dükkanı olan IKEA’dan temin ettim euahsuahe]

Kendi evini kurmak, adım adım değişimini görmek böyle birşey demek ki. Aynen hayat gibi. Yıkılan köprülerinizi, zarar verilen o narin gönlünüzün eski püskü tahta sandığını onarmak gibi.

 

DSC_2377

DSC_2382

IMG-20160106-WA0009

Tabii bunda Erkaycığımın, Neşeciğimin ve Mustafacığımın da birer ikişer emekleri oldu 😀

Şimdi tabii bu yazıyı okuyan meraklı gözlerin yavaş yavaş sabrı dolmaya, sosyal medyada kudurmaya, eski defterleri karıştırmaya başlayacaktır.(Ben onu iyi bilirim) Tek diyeceğim o ki, geçmiş bir iki yazımdan da okuyacağınız üzere, ben artık terkettim. Çünkü elimden gelenin de fazlasını yaptım. Bir kere değil, birden fazla kez kendimle dalga geçilmesine müsaade ederek. Dolayısı ile o mevzuu hakkında yazmamı bekliyorsanız, çok yanılıyorsunuz. Çünkü insanların hiç değişmeyeceğini, “Senden sonra asla”ların önce bana sonra kendine söylenen en büyük yalan olduğunu defalarca söyledim. Nitekim haklıymışım da… Budala! Hayatımda kimseye beddua etmediğim gibi, mutlu insanların mutluluklarını ancak paylaşabilmek için kıskandım. Ben ne fotoğraflara, ne düzinelerce sesinin olduğu video’ya saygısızlık etmedim, etmeyeceğim! Sen her ne kadar bozuk para gibi kelimeleri harcasan da! Bunu da böyle bilesin, sen ahmak, evet sözüm sana =)

 

Neyse,

Ne diyordum? Hah tamam. Köklü değişiklikler işte. Hayalimdeki işe, yine hayal ettiğim yerlerden birinde başlamak üzereyim. Sağolsunlar öncelikle ailem olmak üzere(Teyzelerim, eniştelerim hepsi!) eski yeni tüm dost/arkadaşlarım yanımda oldular kararımda. Dualarını eksik etmediler. Hatta benimle beraber KMlerce yol katedip yanımda oldular. Bir kez daha buradan ne kadar teşekkür etsem de, yine yetmez!

DSC_2390

DSC_2388

Gökyüzü beni bekler…

Kanatlarımı göğüsüme taktım. Umarım Allah utandırmaz. Çünkü hayattaki her tozlu adımım gibi, bunda da çok büyük emek, çok büyük fedakârlıklar var.

DSC_2395

Şimdilik OVER AND OUT 😉

İlk iş günümden sonra bir geleneği daha bozmayıp, buraya yazarım 😉